پیام هایی از بزرگان

فرانتس کافکا:
"هر که قابلیت دریافت زیبایی را داشته باشد، هرگز پیر نخواهد شد."


ایزاک سینگر:
"اگر مدام ورد زبانتان این باشد که اوضاع خراب خواهد شد، هیچ بعید نیست که پیشگو شوید."


یوهان ولفگانگ فن گوته:
"از موارد بسیار بزرگ و مهم می گذریم، ولی به ندرت حاضریم در امور جزیی ایثار کنیم"


روت بندیکت:
"به کسی وامدار نبودن فضیلتی نیست، بازپرداخت وام فضیلت است. فضیلت انسان ناشی از سرسپردگی او به امر قدرشناسی است."

پیام هایی از بزرگان

اندرومتیوس:
پافشاری و اصرار جز مشترک همه موفقیت های بزرگ است.

مهاتا گاندی:
اگر نتوانیم آزاد زندگی کنیم, بهتر است مرگ را با آغوش باز استقبال کنیم.

ناپلئون بناپارت:
ناامیدی نخستین گام بسوی گور است.

ماردن :
اگر در پیشرفت راز عجیبی باشد باید گفت آن راز در فرصت های روزانه و استفاده از آنها نهفته است.

کارلایل:
هر اقدام و عملی بزرگ ابتدا محال به نظر می رسد.

موریس مترلینگ:
زمانیکه آدمی بر بطلان یک عقیده و نظریه ای پی برد و بازهم آنرا حفظ کرد, دلیل بر حماقت اوست.

جان راسکین:
هر اندیشه شایسته ای به چهره انسان زیبایی می بخشد.

دیل کارنگی
عظمت مردان بزرگ ازطریق سلوک و رفتارشان نسبت به مردان کوچک و ضعیف آشکار می شود.

فرانسیس بیکن:
انسان دانا به جای آنکه در انتظار رسیدن یک فرصت خوب در زندگی باشد, خود آنرا بوجود می آورد.

محمد حجازی:
تنها نعمتی که به رنج زیستن می ارزد, آزادی است.

منبع:از کتاب کلیدهای طلایی خوب زیستن و رسیدن به هدف(نویسنده:امیر ملک محمودی)

مطالبی از اریش فروم(Erich Fromm)

*من بر این باورم که انسان هنگامی خودش است که نیروهای درونی خود را بکار گیرد و اگر زندگیش به جای "بودن" در "داشتن و مصرف" خلاصه شود به پستی خواهد گرایید, تبدیل به شی خواهد شد و روزگاری رنج آور و خالی از لطف و صفا خواهد داشت.شادی حقیقی با فعالیت به دست می آید و فعالیت حقیقی یعنی پرورش و بکاربردن نیروهای انسانی.
*امروزه مردم چه در اندیشیدن, چه در زندگی و چه در کار کمتر تمرکز دارند.کار چنان جز به جز و پراکنده است که فقط تمرکز مکانیکی امکان دارد.مسلما بی تمرکز قادر به انجام هیچ کاری نیستیم و آنچه را که بدون تمرکز انجام دهیم ارزش چندانی نخواهد داشت.اگر تمرکز نباشد فعالیت های ما اقناع کننده نخواهد بود.این واقعیت در همه افراد مصداق دارد و مخصوص هنرمندان یا دانشمندان نیست.
*درنهایت فقط راستی و صداقت است که انسان را به آزادی می رساند اما افراد زیادی از آزادی می ترسند و توهمات را به آن ترجیح می دهند.
*در این ساختار کلی اجتماعی, بشر به یک مهره کوچک, به یک صفر و به یک بازیگر ناچیز در سناریوی دیوانسالاری تنزل کرده است.نه تصمیمی هست تا بگیرد و نه مسئولیتی که بر دوش خود بگذارد.فقط کاری را انجام می دهد که ماشین دیوان سالاری تعیین و مشخص کرده است.مجال اندیشیدن, احساس و شکل دادن به زندگی خصوصی برای خود انسان در حداقل است.تنها چیزی که فکر او را به خود مشغول می کند فرآورده هایی است که از خودخواهی وی حاصل می شود, مسایلی هم چون:چگونه می توانم پیش بیافتم و چطور می توانم پول بیشتری به دست آورم؟چگونه تندرست و سالم تر باشم؟اما هرگز چنین پرسش هایی را پیش نمی کشد:چه چیزی برای من در مقام یک انسان خوب و مناسب است؟چه چیزی برای شهر ما مناسب است؟از دید یونانیان و سنت کلاسیک این نوع از سئوالات پرسش های بزرگ و مهم بودند که تمام فکر متوجه پیداکردن پاسخ آنها بود.فکری که فقط در راه کنترل طبیعت بکار گرفته نشود, بلکه بتواند پاسخ این نوع از پرسش ها را هم بدهد که:بهترین راه زندگی کدام است؟چه چیز رشد انسان را بالا می برد و طومار بهترین نیروهای ما را باز می کند؟


منبع:از کتاب "بنام زندگی" اثر اریک فروم به ترجمه اکبر تبریزی

پیام هایی از بزرگان

برایان تریسی:
-پرسش زیر یکی از مهمترین سئوالاتی است که شما در طول عمر کاری تان می توانید از خودتان بپرسید و پاسخ دهید که"چه مهارتی است که اگر آن را بیاموزم و به نحو احسن انجام دهم,بیشترین تاثیر مثبت را بر زندگیم خواهد داشت؟"

فردریش شیلر
-"نخستین نمود عقل در انسان را هنوز نباید به معنای آغاز انسانیت او دانست,انسانیت تنها با آزادی او قطعیت می یابد"

ماکیاولی
-"آدمیان بیشترین آسیب را درست از همان جایی متحمل می شوند که کمترین حسابی برای آن باز کرده اند"

برایان تریسی:
-شاید بزرگترین کشف در تاریخ بشر این باشد که"شما همان می شوید که اغلب به آن فکر می کنید.بنابراین به آنچه که می خواهید باشید فکر کنید نه آنچه نمی خواهید."